Sommige dingen beïnvloeden ons het meest omdat we ze nauwelijks opmerken. We herkennen een gezicht, een gebouw of een voorwerp omdat het een duidelijke vorm heeft. Maar de krachten die onze aandacht, verlangens en gewoontes sturen, zijn vaak veel moeilijker zichtbaar te maken.
Misschien zijn de grootste beelden daarom onzichtbaar.
Een gedachte uit het taoïsme blijft mij daarbij inspireren: "Leer de vorm, maar zoek het vormloze."
We leven in een tijd waarin steeds meer aspecten van het leven worden vertaald naar vormen: data, profielen, algoritmen en meetbare patronen. Ze helpen ons de wereld te begrijpen, maar ze vertellen nooit het volledige verhaal.
Wat mij interesseert als kunstenaar is niet de vorm zelf, maar wat zich achter die vorm blijft verschuilen.
Ik schilder daarom geen systemen. Ik probeer de toestand zichtbaar te maken die zij voortbrengen. Niet het algoritme, maar de gewoonte. Niet de controle, maar de manier waarop ze ongemerkt ons bewustzijn binnendringt.
Misschien is dat ook waarom mijn schilderijen vaak vertrekken vanuit sporen, markeringen en onzekere figuren. Ze tonen geen gebeurtenis. Ze functioneren eerder als resten van een ervaring die zich niet volledig laat vastleggen.
Ik probeer niet te tonen wat zichtbaar is. Ik probeer ruimte te maken voor wat zich aan de zichtbaarheid onttrekt.