Blog


Waarom hebben mensen mysterie nodig?

Misschien omdat het leven zich nooit volledig laat begrijpen. Er blijft altijd iets wat zich onttrekt aan woorden, begrippen en verklaringen. Toch voelen we dat het bestaat. Soms treft het ons onverwacht: in een beeld, een landschap, een ontmoeting, een stilte.

Dat is misschien wat kunst doet. Niet het mysterie oplossen, maar het zichtbaar maken.

Een kunstwerk hoeft geen antwoorden te geven. Het kan een brug zijn naar iets wat zich niet rechtstreeks laat benoemen. We hebben beelden nodig omdat woorden niet altijd volstaan. Het beeld kan een ervaring dragen die ouder is dan taal zelf: een voortalige ervaring waarin betekenis nog niet vastligt maar zich aandient als gevoel, aanwezigheid of vermoeden.

De mens is een symbolisch wezen. We begrijpen onszelf niet enkel via feiten, maar ook via verhalen, beelden en metaforen. Zij helpen ons het onbekende te benaderen zonder het te reduceren.

In een wereld die steeds meer gericht is op beheersing, voorspelling en efficiëntie dreigt die ruimte kleiner te worden. Wetenschappelijke kennis geeft ons onmisbare inzichten in de wereld en stelt ons in staat materiële omstandigheden te beïnvloeden. Maar zij vertelt ons weinig over hoe het voelt om een mens te zijn, om te verlangen, te twijfelen, lief te hebben of betekenis te zoeken.

Daarvoor hebben we andere vormen van weten nodig.

Misschien zoeken we uiteindelijk allemaal naar een sleutel die een deur opent naar een diepere ervaring van verbondenheid. Naar een moment waarop het innerlijke kompas opnieuw voelbaar wordt. Een moment waarop de ruis wegvalt.

Dat is niet altijd comfortabel. Soms ervaren we iets dat groter lijkt dan onszelf. Iets wat tegelijk aantrekt en afstoot. Iets wat ons confronteert met onze eigen begrenzingen. Dat is wat men het sublieme noemt. Niet omdat het mooi is, maar omdat het ons herinnert aan een werkelijkheid die groter is dan wat we kunnen bevatten.

Misschien is dat de reden waarom kunst noodzakelijk blijft. Niet om de wereld te verklaren, maar om ons eraan te herinneren dat niet alles verklaard hoeft te worden.


 

  • 166

    Ik heb me vaak afgevraagd waarom het gezicht zo hardnekkig in mijn werk terugkeert. Niet omdat ik portretten wil maken. Integendeel. Steeds opnieuw probeer ik juist van het portret weg te bewegen. Toch verschijnt het telkens opnieuw....

  • 123

    Dat is misschien de moeilijkste vraag.

    Een schilderij is voor mij niet af wanneer alles opgelost is. Integendeel. Een werk is af wanneer het begint terug te spreken. Wanneer het niet langer mijn bedoelingen volgt, maar een eigen...

  • 116

    Misschien omdat het belangrijkste zich niet altijd laat benoemen.

    We proberen de wereld te begrijpen via woorden, beelden en begrippen. We geven dingen een naam zodat we ze kunnen herkennen en plaatsen. Toch blijven sommige ervaringen...

  • 190

    Sommige dingen beïnvloeden ons het meest omdat we ze nauwelijks opmerken. We herkennen een gezicht, een gebouw of een voorwerp omdat het een duidelijke vorm heeft. Maar de krachten die onze aandacht, verlangens en gewoontes sturen, zijn...

  • 158

    Een gedachte uit het taoïsme blijft mij achtervolgen: "Leer de vorm, maar zoek het vormloze."

    Voor mij beschrijft die zin iets wezenlijks over schilderkunst.

    We leven in een tijd waarin steeds meer aspecten van het leven zichtbaar,...