Caprice ontstond vanuit een eenvoudig verlangen: ruimte maken voor kunst die ons even uit het dagelijkse haalt.
We leven in een tijd waarin snelheid, zichtbaarheid en informatie een steeds grotere rol spelen. Technologie helpt ons om de wereld beter te begrijpen, maar tegelijk dreigen we iets te verliezen: de ruimte om stil te staan, te verwonderen en werkelijk aanwezig te zijn.
Voor mij is een galerij meer dan een plek waar kunst wordt getoond. Het is een ontmoetingsplaats waar beelden, ideeën en ervaringen met elkaar in dialoog gaan. Een plek waar kunstenaars en bezoekers even kunnen vertragen en op een andere manier naar de wereld leren kijken.
Caprice wil geen specifieke stijl verdedigen. Wat mij interesseert, is kunst die iets opent. Kunst die vragen stelt, die raakt, die een vorm van bewustzijn oproept zonder alles te willen verklaren.
De galerij is daardoor een verlengstuk van mijn eigen artistieke zoektocht: een zoektocht naar schoonheid, verwondering en de mysterieuze dimensie van het mens-zijn.